حبّ الحـــسین(ع) ســــرّ الأســـرار شهــــداست

 ‌‌فَأیـــْنَ تَذْهَبُوا اگر صــــراط مستقیــــم میجویی

 بیــــا از ایــــن مستقیم تـــر راهی وجود ندارد

 حبّ حسین (ع).      شهیـــد سیـد مرثضی آویـــنی

این روزابد جوری دلم هواتو کرده........

بر سنگ مزار

الا، ای رهگذر! منگر! چنین بیگانه بر گورم
چه می خواهی؟ چه می جویی، در این کاشانه ی عورم؟

چه سان گویم؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم؟
از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن
نمی دانی! چه می دانی، که آخر چیست منظورم
تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم
کجا می خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم
چه شبها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم
چه ساعتها که سرگردان، به ساز مرگ رقصیدم
از این دوران آفت زا، چه آفتها که من دیدم
سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان
هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم
فتادم در شب ظلمت، به قعر خاک، پوسیدم
ز بسکه با لب مخنت، ‌زمین فقر بوسیدم
کنون کز خاک فم پر گشته این صد پاره دامانم
چه می پرسی که چون مردم؟ چه سان پاشیده شد جانم؟
چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم؟
ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم
که خون دیده، آبم کرد و خاک مرده ها، نانم
همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم
به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم: انسانم

ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی
وجودم حرف بی جایی شد اندر مکتب هستی

شکست و خرد شد، افسانه شد، روز به صد پستی
کنون ... ای رهگذر! در قلب این سرمای سرگردان
به جای گریه: بر قبرم، بکش با خون دل دستی
که تنها قسمتش زنجیر بود، از عالم هستی
نه غم خواری، نه دلداری، نه کس بودم در این دنیا
در عمق سینه ی زحمت، نفس بودم در این دنیا
همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا
پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا
به شب های سکوت کاروان تیره بختیها
سرا پا نغمه ی عصیان، جرس بودم در این دنیا
به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر، با شادی
که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

^{عشق حقیقی بی دلیل است واز قلب سرچشمه می گیرد. هرگز به}

^{دنبال تأیید عشق بامعیارهای ذهنی نباش. ذهن فقط به درد}

^{زندگی در دنیا می خورد. اگر بخواهی می توانی به توانایی ها}

^{و امکانات فردی که دوستش داری فکر کنی اما در این صورت تو}

^{برای زندگی آینده به دنبال شرایط بوده ای. عشق فراتر از}

^{اینهاست. فراتر از معیارهای ذهنی است. عشق از جاذبه های}

^{بدنی هم فراتر است نزدیکی عشق فاصله های زمانی و مکانی را}

^{درهم می شکند چون مرز عشق از زمان و مکان فراتر است. تو}

^{از طریق قلبت با قلب دیگری ارتباط می گیری... این رابطه}

^{کلامی نیست به حرف در نمی آید و با هیچ معیار ذهنی قیاس نمی}

^{شود. از قلب عشق و اعتماد زاده می شود. ذهن همیشه تردید}

^{دارد در حالی که عشق کاملاً اعتماد می کند. عشق از بدن چهارم}

^{می آید بنابراین با معیارهای بدن های پایین تر قابل سنجش}

^{نیست و فقط به وسیلة‌ آنها به نحوی محدود حس می شود.شما وقتی}

^{کسی را دوست دارید تنها از حضورش شاد می شوید و دیگر}

^{نیازی به هیچ چیز دیگری ندارید.حالا به عنوان یک شاهد به}

^{فردی که از عشق خود نسبت به او شک دارید فکر کنید. تصور}

^{کنید که مقابل هم قرار گرفته اید و شما به عنوان شاهد هم}

^{خود را می بینی و هم او را. چه احساسی دارید؟ آیا ضربان}

^{قلبت تان تندتر شده؟ آیا حس می کنید امواج شادی بخش از سوی}

^{قلب او به سمت شما می آید؟ آیا حضور او برایتان نشاط آور}

^{است؟‌چشمان خود را ببندید و این امواج را با تمام وجود}

^{بررسی کنید. تنها عضوی که می تواند بگوید شما عاشقید یا نه}

^{قلبتان است}